Een moeder is altijd een moeder

26 juli 2020
©Radio 1
Door alle coronaperikelen is het misschien wat naar de achtergrond verdrongen, maar in de Verenigde Staten komen er nog altijd duizenden mensen voor op straat: Black Lives Matter. En moeders spelen daarbij een speciale rol. Zij zijn deze week de helden van Mark Coenen.

La mamma è sempre la mamma: een moeder is altijd een moeder. Een moeder zal altijd een moeder zijn. In alle talen betekent dat hetzelfde, in het Italiaans klinkt dat het mooist. Moeders zijn het taaiste, moeders zijn nooit te onderschatten.

Iedereen herinnert zich ongetwijfeld de Dwaze Moeders van de Plaza de Mayo.

In Argentinië verdwenen tussen 1976 en 1983, de jaren waarin het land leefde onder de knoet van een agressieve junta, elk jaar 30.000 mensen. De Moeders organiseerden zich en protesteerden elke week, door zwijgend over het plein te lopen. Bijna dertig jaar lang, elke week opnieuw. Heldhaftig en geweldloos, met tranen in de ogen. En in die van ons.

Bijna 45 jaar later laten de moeders weer van zich horen: in Portland bijvoorbeeld, aan de Oostkust van de Verenigde Staten. De sadistische algoritmes van de actualiteit hebben de protesten van Black Lives Matter bij ons al lang naar de achtergrond gedrongen. Terwijl ze in alle hevigheid verder gaan, alleen spreekt er niemand meer over.

De macht van de media, die als een sprinkhaan van bagatel naar bagatel springt.

In Portland aan de oostkust van Amerika protesteert me nu al bijna 60 dagen na elkaar. Dat is niet naar de zin van de Amerikaanse regering, die federale troepen stuurde om de betogers met bruut geweld uit elkaar te drijven. Dat lukte maar gedeeltelijk, ook al omdat de betogers bijzonder inventief zijn. Ze brengen grasblazers mee om het traangas weer in de richting van de federale politie te blazen. Met groot succes. Iedereen tranen in de ogen.

Trump noemde Portland onlangs erger dan Afghanistan: vergelijkingen zijn nooit zijn sterkste Ant geweest, maar het zegt wel iets over de impact van de protesten. Het is voor een deel te danken aan de Muur van Moeders, een los-vast gezelschap van vrouwen dat onwrikbaar blijft protesteren en elke avond op vreedzame wijze gaat betogen. De idee slaat aan, want er zijn in talloze andere steden ook moeders die zich zijn gaan verenigen: in New York, Washington en Chicago breidt het vrouwelijke strovuur zich gestaag uit.

Vele moeders zeggen dat ze over de streep werden getrokken door de laatste woorden van George Floyd die, in dodelijke ademnood op zijn moeder riep. Als je een moeder bent dan is je eerste taak je kinderen te beschermen. Niet alleen je eigen kinderen, maar alle kinderen.

"Feds stay clear, moms are here" is hun slogan. Ze noemen zich Momtifa, de antifa van de moeders. Geweldloos verzet: het is een groot wapen. Gandhi wist het al en dat was een man.

De moeders in Amerika maken er gebruik van. Zij verdienen navolging en bewondering.

La mamma è sempre la mamma.

Marc Coenen

Radio 1 Select