"Zelfs terminale kankerpatiënten zijn bang voor corona"

9 oktober 2020
Bas Birker verzorgt voor een laatste keer deze week het middagjournaal voor 'Nieuwe Feiten'. En daarin roept hij op tot een verstrenging van de coronamaatregelen. Want de tijd dringt voor een vriendin van hem. Ze is kankerpatiënt en uitbehandeld. En Bas wil haar het afscheid gunnen dat ze verdient.

Liefste landgenoten,

Vanavond speel ik in Den Helder, in de kop van Noord-Holland. Omdat ik er om vier uur al moet zijn, vertrek ik zodra de muziek aan het eind van dit middagjournaal aanzwelt. Dat is wat chronische op-tijd-komers doen. We kijken vooruit en anticiperen op eventuele tegenslagen. Als ik vannacht huiswaarts keer zijn de nieuwe coronaregels van kracht. Cafés zijn om elf uur gesloten en mocht ik vannacht nog op een wilde orgie belanden, dan zal het er één met hooguit vier deelnemers zijn. Dat is goed tegen Corona én Chlamydia.

Die maatregelen zijn natuurlijk too little too late. Volgende week verstrengen ze weer. Tegen dan liggen de ziekenhuizen vol en kunnen we overledenen begraven in overledenen. Ons bestuur is geen chronische op-tijd-komer. Maar de één zijn dood is de ander zijn brood. Was ik een uitvaartondernemer, dan had ik heel de zomer door gegraven en een loods vol kisten besteld. Die komen wel op, zou ik hebben gedacht bij elk beeld van feestende jongeren en zonnebadende mensenmassa’s.

Hoe langer de nieuwe lockdown op zich laat wachten, hoe beter, zou ik denken. Tijd is egoïsme.

Voor een van mijn beste vriendinnen komt het allemaal te laat. Een jaar geleden vertelde ik al eens over haar. Trouwe luisteraars weten dat misschien nog. En ontrouwe ook, als de radio aanstond in Rendez-Vous hotel ‘t Natte Grotje.

In juni 2019 was ze uitbehandeld. Ze zou het eind van de zomer niet halen. In september besloot haar kanker wat pauze te nemen. Inmiddels is er nog een zomer voorbij. Een zomer zonder volk om haar heen. Want zelfs terminale kankerpatiënten zijn bang voor corona. Als je van de 35 jaar dat je op deze wereld rondloopt, er zeven aan het wachten bent op de dood, dan wil je niet eenzaam sterven tussen ingepakte verpleegsters, piepende machines en dito mensen.

Maandag was ik bij haar thuis. Ze zat in een stoel. Opgezwollen van de cortisone en rebels vanwege het sombere vooruitzicht. Het is tijd om dingen te regelen, had de oncoloog van dienst gezegd. Dingen. Regelen. Alsof je daar je kostbare tijd aan wil verspillen. En wat kun je regelen in tijden als deze? Maak je een gastenlijst voor 5, 20 of 100 mensen? Welke treurige aula is groot genoeg voor social distancing? En hoe lang moet de speech van Bas duren?

Laten we hopen dat de verstrenging snel komt, zodat versoepelingen vlot volgen. Dan zijn we mooi op tijd voor een waardig afscheid. Zo één waar tranen niet opgevangen worden door mondmaskers. In een volle, grote zaal. Want ik speel geen kleine zalen. Tijd is egoïsme.

Beluister het middagjournaal van Bas Birker:

Lees ook:

Radio 1 Select